Skąd się wzięły Dzień Wszystkich Świętych i Zaduszki?

Pierwsze wzmianki o obchodzeniu święta Wszystkich Świętych pochodzą z IV w. Kościół starożytny uważał, że świętymi byli przede wszystkim męczennicy, których w różnych miejscach wschodniej części Cesarstwa Rzymskiego czczono wiosną każdego roku.

W Edessie święto obchodzono w dniu 13 maja, w Konstantynopolu – w niedzielę po Zesłaniu Ducha Świętego. Papież Grzegorz Wielki (590-604) w ogóle wykreślił je z kalendarza liturgicznego. Jego następca, papież Bonifacy IV – dokonując w dniu 13 maja 609 r. konsekracji Panteonu, przywrócił obchody Święta Wszystkich Świętych. Do Panteonu, przekształconego na kościół pod wezwaniem Wszystkich Świętych, przeniesiono doczesne szczątki najbardziej czczonych męczenników rzymskich.

Wyznaczenie nowej daty obchodów tego święta wiązało się z chrystianizacją narodów germańskich i celtyckich. Germanie i Celtowie obchodzili 1 listopada święto końca lata i początku zimy. W tych kulturach w tym dniu oddawano cześć duszom zmarłych przodków.

W 835 r. papież Grzegorz wyznaczył 1 listopada jako Dzień Wszystkich Świętych jako obowiązkowe święto dla całego Kościoła powszechnego. Po upływie około 100 lat papież Jan XI powtórzył to zarządzenie. W dniu 1 listopada zaczęto upamiętniać wszystkich zbawionych, a nie jedynie męczenników jak to było wcześniej.

Tygodnik Ilustrowany 1864, nr 268

W 998 r. zapoczątkowano także obchodzenie Dnia Zadusznego jako dopełnienia do Święta Wszystkich Świętych. Początkowo obowiązek modlitwy i spełnienia ofiary eucharystycznej za dusze wszystkich zmarłych dotyczył jedynie klasztorów klunickich. Tradycja ta jednak bardzo szybko przyjęła się wśród innych zakonów. W Polsce jako pierwsi już w XII w. Zaduszki obchodzili cystersi. W Kościele powszechnym Dzień Zaduszny zaczął obowiązywać od 1311 r.

Zaduszki były alternatywą dla pogańskiego święta Dziadów, obchodzonego w tym czasie przez większość plemion europejskich.

Kalendarz Legionistów na rok 1917